ایمپلنت و روکش های با ساپورت ایمپلنت

دکتر مهناز ارشد. متخصص پروتزهای دندانی، ایمپلنت و زیبایی

ایمپلنت های دندانی چیست؟

با ایمپلنت های دندانی می توانید به دندانهای سالم و طبیعی برسید. می توانید با اعتماد به نفس، غذا خوردن ، لبخند زدن ، خندیدن ، صحبت کردن ، بوسیدن و لذت بردن از تمام فعالیت های روزمره خود بدون نگرانی از دندان هایتان را تجربه کنید.

ایمپلنت های دندانی به عنوان ریشه های مصنوعی که در استخوان فک قرار می گیرند ، با استخوان طبیعی پیوند می خورند. آنها به یک پایه محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به عنوان تاج تبدیل می شوند.اتصال دهنده ای – که به عنوان abutment (B) شناخته می شود بر روی ایمپلنت قرار داده می شود تا تاج را نگه داشته و پشتیبانی کند. تاج ها به گونه ای ساخته می شوند که با دندانهای طبیعی مطابقت داشته و متناسب با دهان باشد.

ایمپلنت های مدرن دندان بیش از 30 سال است که با موفقیت استفاده می شود. آنها قوی ترین دستگاه های موجود برای پشتیبانی از دندان های جایگزین هستند. در صورت انجام جراحی توسط یک دندانپزشک متخصص و با تجربه، جراحی ایمپلنت دندان یکی از ایمن ترین و قابل پیش بینی ترین عمل ها در دندانپزشکی است. ایمپلنت دندانی تنها گزینه ترمیم دندان است که استخوان طبیعی را حفظ می کند و در واقع به تحریک رشد استخوان کمک می کند.
در سال 1951 ، گروه کوچکی از دندانپزشکان که به طور موفقیت آمیز کاشت ایمپلنت را در انجام دادند ، AAID – آکادمی دندانپزشکی ایمپلنت آمریکا را تشکیل دادند تا دانش خود را در مورد عمل کاشت ایمپلنت به اشتراک بگذارند. AAID اولین سازمان حرفه ای در جهان است که به پیشرفت دندانپزشکی ایمپلنت اختصاص یافته است.
در سال 1952 ، جراح ارتوپدی سوئدی P.I. برانمارک کشف کرد که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان فیوز می شود و سرانجام تمرکز تحقیقات خود را به دهان از زانو و لگن منتقل می کند. 3 میلیون نفر در ایالات متحده دارای ایمپلنت هستند ، تعداد آنها سالانه 500000 نفر در حال رشد هستند.
جایگزینی دندان از طریق پروتز‌های متکی بر ایمپلنت به عنوان یک درمان مؤثر با درصد موفقیت بالا در طولانی مدت محسوب می‌شود. موفقیت این طرح درمان بر پایه osseointegration استوار است که با پیشرفت تکنولوژی جنس سطح ایمپلنت، بهبود تکنیک‌های جراحی، بهبود ثبات محل اتصال اجزای مختلف ایمپنت (فیکسچر، اباتمنت و پروتز ) بهبود چشمگیری پیدا کرده است. نکته مهم در درمانهای ایمپلنتی این است که دیگر نیازی به تراش و آسیب دندانهای سالم مجاور نیست و همچنین ایمپلنت از تحلیل استخوان جلوگیری کرده بلکه باعث استخوانسازی نیز می شود.
قرار دادن ایمپلنت دندانی معمولاً مراحل زیر را شامل می شود:
1- مشاوره اولیه: دندانپزشک شما به طور کامل دهان شما را بررسی می کند ، عکس های رادیوگرافی مورد نیاز شامل پانورامیک و سی بی سی تی (CBCT) می باشد.
2- قرار دادن ایمپلنت در استخوان: در قرار ملاقات بعدی شما ، دندانپزشک ایمپلنت را در فک شما جایی که دندان شما از دست می رود قرار می دهد. اگرچه تجربه هر بیمار منحصر به فرد است ، اما بیشتر افراد متوجه می شوند که درد و ناراحتی کمتری از آنچه انتظار دارند تجربه می کنند و معمولاً روز بعد به کار خود باز می گردند. بسته به روش ممکن است از بیحسی موضعی یا آرامبخشی IV استفاده شود که باعث راحتی شما شود. ناراحتی از جراحی پس از کاشت مانند هر عمل جراحی دیگری مشابه جراحی دندان است. این ممکن است شامل تورم ، کبودی ، خونریزی جزئی و یا درد باشد ، اما اکثر بیماران معمولاً هرگونه درد را با داروهای ضد دردکنترل می کنند.
3- Osseointegration: همانطور که شما بهبود می یابید ، ایمپلنت و فک استخوان شما در فرآیندی به نام osseointegration با هم پیوند می خورند و پایه ای طولانی و طولانی را برای دندان های جایگزین شما تشکیل می دهند. در طی این روند بهبودی ، که می تواند تا چند ماه طول بکشد ، شما به زندگی عادی خود ادامه می دهید. شما برای چند هفته اول در رژیم غذایی نرم قرار خواهید گرفت تا مطمئن شوید ایمپلنت های شما به درستی بهبود می یابد. در بعضی موارد ، دندانپزشک شما در صورت انتخاب ، ممکن است بتواند در این دوره دندانهای موقت قرار دهد.
4- قرار دادن اباتمنت: پس از پیوند ایمپلنت با فک ، یک اتصال دهنده کوچک – به نام abutment – روی ایمپلنت دندان دقیقاً بالای لثه قرار می گیرد. در بعضی موارد ، بطور همزمان می توان ایمپلنت و اباتمنت قرار داد.
5- دندانهای جدید را بصورت دلخواه بسازید و بچسبانید: بعد از بهبودی لثه ، دندانپزشک قالبگیری کرده و روکش جدید را می سازد. این دندانها – که می تواند یک تاج مجزا ، یک پل پشتیبانی شده از ایمپلنت یا پروتزهای حاوی دندانهای جایگزین متعدد باشد – به محل اتصال متصل می شوند. اگرچه آنها پوسیدگی نمی شوند ، دندان های جدید شما به همان مراقبت های معمول ، معاینات دوره ای و تمیز کردن دندان های طبیعی شما نیاز دارند.
6- بررسی های دوره ای: بسته به تعداد و نوع ایمپلنت و دندانهایی که جایگزین شده اند، کل مراحل ممکن است سه تا نه ماه طول بکشد. پس از اتمام قرار دادن ایمپلنت دندان ، به طور مرتب برای معاینات پیگیری ، به طور مرتب به دندانپزشک ایمپلنت مراجعه می کنید ، دقیقاً مانند دندانپزشک معمولی خود.

انواع مختلف ایمپلنت های دندانی و تکنیک های مختلف

ایمپلنت های دندانی در اندازه ها ، ارتفاعات و انواع مختلفی وجود دارند. متخصص پروتز شما بسته به نیازهای خاص شما می تواند در تعیین بهترین گزینه برای شما کمک کند.

انواع ایمپلنت
دو نوع اصلی ایمپلنت وجود دارد:

اندوستئال Endosteal: این ایمپلنت های دندانی در استخوان فک قرار می گیرند. معمولاً از تیتانیوم ساخته شده و مانند پیچ های کوچک شکل می گیرند ، آنها رایج ترین نوع ایمپلنت هستند.
Subperiosteal: این ایمپلنت های دندانی زیر لثه قرار می گیرند ، اما بر روی یا در بالای استخوان فک قرار دارند. این نوع ایمپلنت ممکن است در بیمارانی که فک طبیعی کافی ندارند و نمی توانند ، یا نمی خواهند برای بازسازی آن یک روش گرفت استخوان انجام شود استفاده شود.
اگر استخوان فک کافی جهت قرار دادن ایمپلنت دندان نیست ، می توان از چندین تکنیک برای بازسازی استخوان ، بازگرداندن فک طبیعی و فراهم کردن پایه ای محکم برای دندانهای ساپورت شده با ایمپلنت استفاده کرد. این روش ها شامل:
1- Bone augmentation: این امر مستلزم بازیابی یا احیای استخوان در فک است که قادر به حمایت از ایمپلنت در غیر این صورت نیست. تحقیقات نشان می دهد که استفاده از مواد افزودنی استخوانی و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان به طور کلی به بهترین نتیجه می رسد. Osseointegration عبارت است از تماس مستقیم فلز و استخوان بدون اینکه بافتی غیر از استخوان بینشان قرار بگیرد و حالتی است که ایمپلنت نسبت به استخوانی که احاطه اش کرده هیچ حرکتی نداشته باشد.
امروزه جایگزینی ضایعات استخوانی که به دلیل تروما، برداشت تومور، ناهنجاری های مادرزادی، عفونت و دلایل دیگر رخ می دهد، چالش درمانی مهمی می باشد. در حال حاضر، جایگزینی استخوان از دست رفته توسط استخوان های خود فرد ( autogenous graft) به دلیل پتانسیل استخوان سازی و القا کنندگی استخوان، عدم وجود پاسخ ایمنی و خصوصیات مکانیکی مشابه استخوان، به عنوان ” استاندارد طلایی” در نظر گرفته می شود. با این حال، معایب آن شامل شکل نامناسب پیوند، تهاجمی بودن و آسیب به بافت ناحیه اهدا کننده (morbidity ) باعث شده است تا تحقیقاتی برای درمان جایگزین صورت بگیرد. مهندسی بافت در اوایل دهه نود، با هدف جبران محدودیت های پیوند و ترمیم بافتها پدیدار شد. از آن زمان مطالعات بسیاری در مورد توانایی این فناوری در ترمیم ضایعات استخوانی صورت گرفته است. هنگامی که دندانی از دست می‌رود زائده آلوئلار دچار تغییراتی می شود. ساکت آلوئلار بی دندان حین ترمیم کلاپس کرده و ناحیه ای بی دندان بر جای می‌گذارد که ریج بی دندانی نام می گیرد. این کلاپس موجب از دست دادن هم ‌زمان ارتفاع و پهنای استخوان اطراف می شود. علاوه بر این زمانی که دندان پره مولر یا مولر ماگزیلاری از دست می‌رود، کف سینوس ماگزیلا تا جایی که توسط ضخامت استخوان تحتانی محدود شود رو به پایین گسترش می یابد. به طور کلی این موضوع موجب کاهش حجم استخوان در دسترس برای قرار دادن ایمپلنت دندانی می گردد. هدف از sinus lift پیوند استخوان به ناحیه سینوس ماگزیلاری است. بنابراین استخوان بیشتری برای قرار دادن و ساپورت ایمپلنت دندانی در دسترس خواهد بود.
2- Sinus lift بالابردن سینوس، نیز نامیده می شود ، این شامل اضافه کردن استخوان در زیر سینوس در مواردی است که استخوان طبیعی به دلیل از دست رفتن دندانهای خلفی تحلیل رفته است.

تداخل سینوس با قرار دادن ایمپلنت و انجام جراحی بالا بردن سینوس (sinus lift)

به علت گسترش سینوس فک بالا به داخل ناحیه ریج آلوئلار، بازسازی فک بالا توسط ایمپلنت معمولا پیچیده و مشکل می باشد. در بسیاری از موارد اندازه و شکل حقیقی فک بالا از لحاظ ارتفاع و عرض ناحیه آلوئلار رضایت بخش می باشد. با این حال ممکن است گسترش سینوس ماگزیلا به داخل ریج آلوئلار موجب حمایت ناکافی استخوانی و مانع قرار دادن ایمپلنت در ناحیه خلفی فک بالا شود. بالا بردن سینوس یک عمل آگمنتاسیون استخوانی است که طی آن ماده پیوندی داخل حفره سینوس اما خارج از پوشش سینوس قرار داده می شود و در ناحیه ریج آلوئلار ساپورت استخوانی را تقویت می کند. (3) حداقل ارتفاع استخوان مورد نیاز به طرح ایمپلنت دندان و تراکم استخوان بستگی دارد. در محل هایی که نیرو و فشار کم باشد این ارتفاع حداقل ۹ میلی متر است، اما میزان ایده آل استخوان ۱۲میلی متر و بیشتر در نظر گرفته می شود. هنگامی که ایمپلنت قرار داده شد، حداقل 4 میلی متر از اپکس ایمپلنت می بایست کاملا در استخوان مستحکم جای داشته باشد تا ثبات اولیه تامین گردد. در بسیاری از موارد نواحی که جهت بازسازی توسط ایمپلنت در نظر گرفته شده اند، میزان استخوان ناکافی جهت قرار دادن ایمپلنت دارند. این مساله ممکن است ناشی از خارج کردن دندان و آتروفی استخوان، گسترش سینوس، ترومای پیشین، نقایص مادرزادی و یا خارج کردن ضایعات پاتولوژیک باشد.
Sinus augmentation (sinus lift) زمانی انجام می‌شود که کف سینوس نسبت به ناحیه ای که قرار است ایمپلنت گذاشته شود بسیار نزدیک باشد. این پروسه به منظور اطمینان از ایجاد یک مکان امن برای ایمپلنت ها و همچنین حفاظت از سینوس انجام می گیرد. پایین آمدن سینوس می‌تواند در اثر بی دندانی طولانی مدت ، بیماری ‌های پریودنتال و یا تروما ایجاد شود.
augmentation کف سینوس ماگزیلا (همچنین به نام های sinus lift ، sinus graft، sinus augmentation یا sinus procedure) پروسه جراحی است که با هدف افزایش حجم استخوان در دیواره خلفی ماگزیلا در ناحیه دندان‌ های پره مولر و مولر با بلند کردن غشای اشنایدرین (schneiderian membrane ) در قسمت تحتانی و قرار دادن گرفت استخوانی انجام می شود. هنگامی که دندانی از دست می‌رود، زائده آلوئلار دچار تغییراتی می شود. ساکت آلوئلار بی دندان حین ترمیم کلاپس کرده و ناحیه ای بی دندان بر جای می‌گذارد که ریج بی دندانی نام می گیرد. این کلاپس موجب از دست دادن هم‌ زمان ارتفاع و پهنای استخوان می شود. علاوه بر این زمانی که دندان پره مولر یا مولر ماگزیلاری از دست می‌رود کف سینوس ماگزیلا رو به پایین گسترش می‌یابد و توسط ضخامت تحتانی استخوان محدود می شود. به طور کلی این موضوع موجب کاهش حجم استخوان در دسترس برای قرار دادن ایمپلنت های دندانی می‌گردد که برای جایگزینی یک دندان به osseointegration متکی هستند. هدف از sinus lifting ، پیوند استخوان اضافه در ناحیه سینوس ماگزیلاری است. بنابراین استخوان بیشتری برای ساپورت ایمپلنت دندانی در دسترس خواهد بود. دلایل زیادی برای افزودن حجم استخوان در دیواره خلفی ماگزیلا وجود دارد، اما معمول ترین دلیل در طرح درمان دندانپزشکی معاصر آماده سازی ناحیه برای قرار دادن ایمپلنت دندانی است.
بیمارانی که دارای یکی از این شرایط می باشند، کاندید sinus augmentation هستند: از دست دادن بیش از یک دندان در ناحیه خلف ماگزیلا، از دست دادن حجم زیادی از استخوان در ناحیه خلفی ماگزیلا، از دست دادن دندان به دلیل مسایل ژنتیکی و مادرزادی، غیبت تعدادی از دندان‌ های ماگزیلا.
پیش از انجام پروسه sinus augmentation، باید سلامت سینوس بیمار بررسی گردد. رادیوگرافی های پانورامیک به منظور تعیین موقعیت فک بالا و سینوس ها تهیه می شوند. در موارد خاص تهیه ((computed tomography CT تجویز می‌شود تا از ارتفاع و عرض سینوس اطمینان پیدا کنیم و بیماری ‌ها و پاتولوژی های سینوس را رد کنیم. تکنیک های سینوس لیفت انواع مختلفی دارند. اخیراً دو روش برای پروسه سینوس لیفت در مقالات یافت شده است. این روش‌ها شامل روش‌های lateral window (open) و osteotome (close) می باشند. هنگامی که تنها چند میلی متر آگمنتاسیون برای قرار دهی هم زمان ایمپلنت ها نیاز باشد، بالا بردن سینوس به شیوه Closed روش بهتری است. در صورتی که حداکثر 3 میلی متر استخوان از حد مورد نیاز کمتر باشد، در این مواقع سینوس لیفت بسته انجام می شود. دریل اولیه جهت تعیین موقیت و زاویه ایمپلنت های مورد نظر استفاده می شود. عمق اولیه دریل به اندازه ای کوتاه تر از کف سینوس دریل می شود سپس از استئوتوم ها برای افزایش عمق استفاده می شود. استخوان کف سینوس بوسیله استئوتوم به سمت بالا هل داده می شود و پوشش سینوس را بلند می کند و استخوان دیواره های طرفی را به داخل سینوس و در زیر پوشش آن قرار می دهد.
تکنیک های open حجم بیشتری از bone augmentation را فراهم می‌کنند و برای ماگزیلای آتروفیک کارآیی بیشتری دارند، اما دسترسی جراحی بیشتری را می طلبند. در این روش شکافی در دیواره طرفی ماگزیلا ایجاد می شود و پوشش سینوس به دقت از کف سینوس بالا برده می شود. پس از بالا بردن پوشش سینوس ماده پیوندی در فاصله ایجاد شده بین کف سینوس و غشای سینوس قرار داده می شود. امکان سوراخ شدن پوشش سینوس در طی عمل وجود دارد که در صورت این اتفاق، ناحیه سوراخ شده توسط تکه ای از ماده غشای قابل جذب پوشیده شود. این عمل امکان قرار گیری ماده پیوندی و حفاظت از را فراهم می کند.
چنانچه میزان استخوان جهت تامین ثبات اولیه ایمپلنت ناکافی باشد، به استخوان مدت زمان 3 تا 6 ماه و گاهی تا 12 ماه فرصت بهبودی اولیه داده خواهد شد که پس از آن مرحله اولیه قرار دادن ایمپلنت را می توان به صورت معمول انجام داد. چنانچه میزان استخوان در دسترس برای تامین ثبات اولیه کافی باشد ( معمولا 4 تا 5 میلی متر)، قرار دهی ایمپلنت می تواند به صورت هم زمان با پیوند سینوس انجام شود.
ماده graft مورد استفاده می‌تواند اتوگرفت، آلوگرفت، زنوگرفت، آلوپلاست (ماتریکس کلاژنی حاوی فاکتور های رشدی)، انواع مواد سنتتیک یا ترکیبی از این‌ ها باشد. به منظور استریل کردن و کاهش پاسخ بالقوه در پیوند های استخوانی آلوگرفت که از اجساد انسانی به دست آمده اند، تغییراتی اعمال می شود. عمل استریلیزاسیون، طبیعت osteoconductive پیوند را از بین خواهد برد، با این وجود پیوند داربستی را فراهم می کند که اجازه می دهد استخوان به داخل رشد کند.(Osteoconductive) تشکیل استخوان و پس از آن تحلیل و ریمادلینگ طی مرحله التیام رخ می دهد. شکل دانه ای (granular) مواد پیوندی آلوژنیک موجب افزایش سطح و بهبود تطابق پیوند می شوند و شایع ترین مواد مورد استفاده جهت آگمنتاسیون نقایص ریج آلوئلار می باشند. مزایای پیوند استخوان آلوژنیک شامل رفع نیاز به ناحیه دهنده پیوند اضافه، دسترسی بدون محدودیت و امکان انجام این اعمال جراحی به صورت سر پایی است. اشکال این روش آن است که مقادیر قابل توجهی از استخوان پیوندی از دست می رود که موجب کاهش استخوان در دسترس جهت قرار دهی ایمپلنت می شود. مطالعات جدید نشان می‌دهند که بلند کردن غشای سینوس به تنهایی و ایجاد یک فضای خالی و لخته خونی احتمالاً بر پایه اصول guided bone regeneration موجب ساخته شدن استخوان جدید می شود.
3- Ridge expansion گسترش ریج: اگر فک به اندازه کافی عریض نیست که از ایمپلنت دندان پشتیبانی کند ، این روش استفاده می شود.

روشهای جایگزین کاشت دندان

بسته به سلامتی استخوان فک و نیازهای خاص بیماران، دندانپزشک در مورد کاشت دندان ممکن است علاوه بر روش سنتی چند مرحله ای کاشت دندان ، گزینه های درمانی جایگزین دیگری را پیشنهاد دهد. گزینه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
1- Immediate Load Dental Implants کاشت دندان بلافاصله. کاشت دندان با روکش بلافاصله در همان روز ، قرار دادن یک دندان موقت در همان قرار ملاقات با قرار دادن ایمپلنت دندان امکان پذیر است. در صورت داشتن استخوان طبیعی کافی و ثبات اولیه کافی ایمپلنت برای پشتیبانی از قرارگیری فوری و فشار روی دندان موقتی جدید ، این ممکن است گزینه خوبی باشد.
2- Mini dental implants (MDIs): این کاشت های کوچک به اندازه کوچک و باریک نیز نامیده می شوند ، این ایمپلنت ها باریک تر و یا کوتاهتر از ایمپلنت های دندانی رایج هستند. آنها از طریق تکنیک های کم تهاجمی قرار می گیرند و در درجه اول برای تثبیت پروتز فک پایین استفاده می شوند.
3- All-on-4: جایگزینی برای قرار دادن دندانهای بالا یا پایین یک قوس کامل به صورت ثابت بر روی 4 ایمپلنت مخصوص نامیده می شود. چهار ایمپلنت دندانی در استخوان موجود قرار می گیرد. می توان یک مجموعه موقت از دندان های جایگزین را در همان روز قرار داد. شما یک رژیم غذایی اصلاح شده را دنبال می کنید در حالی که بافت لثه التیام می یابد و ایمپلنت ها با استخوان طبیعی شما پیوند می خورند. بعد از گذشت حدود شش ماه ، دندان های جایگزین دائمی قرار می گیرند و می توانید یک رژیم منظم را از سر بگیرید.