ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت های دندانی بعنوان ریشه های مصنوعی ، شبیه به پیچ می باشند. هنگامی که ایمپلنت های دندانی در استخوان فک قرار می گیرند ، با استخوان طبیعی پیوند می خورند. آنها به یک پایه محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی تبدیل می شوند. برروی ایمپلنتها روکش قرار میگیرد و ساختار دندان را بازسازی می کند.

مبنای ایمپلنت یک فرآیند بیولوژیکی به نام osseointegration است که در آن موادی مانند تیتانیوم پیوند با استخوان ایجاد می کنند. فیکسچر ایمپلنت قطعه ای است که داخل استخوان قرار می گیرد ، سپس پروتز دندان اضافه می شود. قبل از اینکه پروتز دندان به ایمپلنت وصل شود ، حدود دو الی سه ماه زمان لازم است تا پدیده استئواینتگریشن و اتصال ایمپلنت به استخوان رخ دهد.

موفقیت یا عدم موفقیت ایمپلنت بستگی به سلامت فردی دارد که معالجه را دریافت می کند ، داروهایی که فرد دریافت میکند، بیماریهای زمینه ای که فرد دارد شامل دیابت، پوکی استخوان، سابقه رادیوتراپی، شیمی درمانی و…  و مصرف سیگار بر موفقیت درمان ایمپلنت تاثیر دارد.

تعداد ایمپلنت ها نیز در موفقیت درمان موثراست زیرا نیروهای بیومکانیکی ایجاد شده در هنگام جویدن می توانند قابل توجه باشند. موقعیت ایمپلنت ها با موقعیت و زاویه دندان های مجاور ، با شبیه سازی آزمایشگاه یا با استفاده از توموگرافی کامپیوتری با شبیه سازی CAD / CAM و راهنماهای جراحی به نام استنت تعیین می شود. پیش نیازهای موفقیت طولانی مدت ایمپلنت های دندانی، استخوان و لثه سالم است. از آنجا که هر دو می توانند بعد از کشیدن دندان تحلیل یابند ، بعضی اوقات اقدامات پیش از پروتز مانند بالابردن سینوس یا پیوند لثه برای بازآفرینی استخوان و لثه ایده آل لازم است.

پروتز نهایی می تواند ثابت باشد ، در جایی که فرد نتواند پروتز یا دندان را از دهان خود خارج کند ، یا متحرک باشد ، جایی که می توان پروتز را از دهان خارج کند.

اباتمنت قطعه ای است که به ایمپلنت وصل می شود و روکش دندانی بر روی آن قرار می گیرد. روکش با پیچ یا با سمان (چسب دندانی) به اباتمنت متصل می شود.

خطرات و عوارض مربوط به عمل کاشت ایمپلنت به مواردی که در حین عمل جراحی اتفاق می افتد (مانند خونریزی بیش از حد یا آسیب عصبی) ، مواردی که در شش ماهه اول (مانند عفونت و عدم موفقیت در Osseointegration) و مواردی که در طولانی مدت اتفاق می افتند (مانند پری ایمپلنتایتیس و مشکلات بیومکانیکی) تقسیم می شود. در صورت وجود بافت های سالم ، ایمپلنت به خوبی با بارهای بیومکانیکی مناسب می تواند 5 سال به همراه میزان بقا از 93 تا 98 درصد و طول عمر 10 تا 15 سال برای دندان های پروتزی داشته باشد.